پیـــش بـــه ســـوی خـــدا

 جُربذه  

1- دبیر عربی گفت: بچّه های خوب! جلسه ی آینده از پنج درس اوّل ، امتحان کتبی می گیرم ، اونایی که موافقن دس بُُلَن کنن لطفن؟! چار ، پنج نفری دس بلن کردن و تعدادی هم مانده بودن چی کار کنن، و نفرات آخر کلاس هم پشت سر جلویی پنهان شده، می گفتن: بچّه ها دست بُلَن نکنین ما حوصله ی امتحان نداریم ... دبیر عربی گفت : اوووووه ، اینا رو باش ، من عشقم کشید میگیرم ، نکشید نمی گیرم ، شما از خداتونه من ، امتحان بگیرم ... 

دبیر عربی ادامه داد: أین المفرّ ، کجا فرار می کنی تو؟!

جُربذه نداری که تو ، 

فقط داری قد می کشی ، دیگر هیچ. نماز هم که نمیخانی، در زندگی ات برکت نیست، افزایش نیست ... 

2- من و تو برادریم مثلن ، ببین ، « الیس الله بکاف عبده » با « توسّل » منافات ندارد. حالا چقدر جُربذه نشون میدی تو ؛ مفسّرین سلف و خلف را زیر سوال می بری تو ؟! 

3- مدّتی برام سوال بود که چرا امام ربّانی، کمالات نبوّت را شامل حال عرفا و اولیای الهی می گوید. تا اینکه یادم آمد آن روایتی که حضرت رسول (ص) می فرماید: لَوْ كَانَ بَعْدِي نَبِيٌّ لَكَانَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ . { اگر بعد از من پیغمبری می آمد ؛  آن کس عمر پسر خطّاب بود. (ترمذی و طبرانی و ... )...

تصویر جلد کتاب مکتوبات امام ربانی ؛ تصحيح ايوب گنجی ، انتشارات صدیقی زاهدان

__________________